Zanieczyszczenie rtęcią jest poważnym problemem na całym świecie, mającym duże skutki społeczno-ekonomiczne, środowiskowe i zdrowotne. Toksyczne skutki rtęci są znaczące w każdym wieku, ale dzieci są szczególnie wrażliwe na tę toksynę. Pomimo drastycznej redukcji emisji rtęci w ostatnich latach, jej stężenie w rybach morskich z różnych mórz europejskich nie uległo znacznemu zmniejszeniu – alarmują uczestnicy Projektu MER-CLUB, którego liderem jest AZTI z Hiszpani.

Nowe badanie opublikowane w Environmental Science & Technology sugeruje, że poziom rtęci w glebie może być wyższy, niż wcześniej sądzono, a zmiany klimatyczne mogą ten problem pogłębiać.

Cząstki mikroplastiku można znaleźć w chmurach i mogą one odgrywać rolę w ich powstawaniu – twierdzą naukowcy z Chin. Najwięcej tworzyw zawierają nisko zawieszone, gęste chmury, a w cząstkach można znaleźć m.in. ołów i rtęć.

Występujący powszechnie grzyb o nazwie Metarhizium robertsii usuwa rtęć z gleby oraz wody - słonej i słodkiej, a także chroni rośliny przed wchłanianiem tej toksyny. Naukowcy dodatkowo zmodyfikowali go genetycznie, by jeszcze działał skuteczniej.

Politechnika Łódzka jest koordynatorem międzynarodowego, proekologicznego projektu "Life Mercury-Free", czyli "życie bez rtęci". Uczelnia pozyskała na jego realizację prawie 1,4 mln euro z Programu LIFE European Climate, Infrastructure and Environment Executive Agency.

Woda w rzekach i fiordach połączonych z pokrywą lodową Grenlandii zawiera podobne ilości rtęci, co zanieczyszczone rzeki przemysłowych obszarów Chin. To nieoczekiwane odkrycie wskazuje m.in. na nieznany wcześniej wpływ roztapiania się lodu na środowisko i łańcuch pokarmowy.