Azja Południowo-Wschodnia z uwagi na swój potencjał odnawialnych źródeł energii może odegrać ważną rolę w łańcuchach dostaw czystej energii, zarówno jako konsument technologii niskoemisyjnych oraz dostawca minerałów krytycznych.

• Według Międzynarodowej Agencji Energii, popyt na energię w krajach ASEAN ma rosnąć w tempie 3 proc./r do 2030 roku

• Kraje ASEAN dysponują ponad 28 GW mocy zainstalowanej w energetyce słonecznej i lądowej energetyce wiatrowej, co oznacza wzrost o 20 proc. r/r

• Już obecnie kraje ASEAN mogą poszczycić się osiągnięciem moc energii odnawialnej w koszyku energetycznym na poziomie 32 proc.

• Region Azji Południowo-Wschodniej może poszczycić się niemal pięciokrotnie większym potencjałem morskiej energetyki wiatrowej (124 GW). Mimo robiących wrażenie potencjalnych możliwości inwestycyjnych, tylko niewielka część możliwych tej mocy jest obecnie w budowie (6 GW)

Najnowszy raport „A Race to the Top 2024: Southeast Asia” opublikowany przez Global Energy Monitor (GEM) jest poświęcony rozwojowi sektora OZE w Azji Południowo-Wschodniej.

Kraje ASEAN charakteryzują się rosnącym zapotrzebowaniem na energię przewyższającym średnie globalne zapotrzebowanie na energię, które w latach 2015-2021 wzrosło o 16 proc. W tym samym okresie zapotrzebowanie krajów ASEAN było większe o 6 proc., charakteryzując się 22 proc. wzrostem. Według Międzynarodowej Agencji Energii (IEA), popyt na energię w krajach ASEAN ma rosnąć w tempie 3 proc. rocznie do 2030 roku.

Azja Południowo-Wschodnia z uwagi na swój potencjał może odegrać ważną rolę w łańcuchach dostaw czystej energii, zarówno jako konsument technologii niskoemisyjnych oraz dostawca minerałów krytycznych (critical minerals), niezbędnych do transformacji energetycznej. Jak zauważa IEA, Indonezja i Filipiny są dwoma największymi producentami niklu na świecie; Indonezja i Myanmar są drugim i trzecim co do wielkości producentem cyny; Myanmar odpowiada za 13 proc. światowej produkcji metali ziem rzadkich.

Celem ASEAN jest osiągnięcie 35 proc. całkowitej operacyjnej mocy energetycznej pochodzącej z OZE do 2025 roku, co wydaje się niemal pewne do osiągnięcia. Już obecnie kraje regionu mogą się poszczycić osiągnięciem moc energii odnawialnej w koszyku energetycznym na poziomie 32 proc. – czytamy w raporcie.

GEM wskazuje w prezentowanym raporcie ponad 28 GW mocy działającej na skalę użytkową energii słonecznej i lądowej energii wiatrowej w krajach ASEAN, co oznacza wzrost mocy operacyjnej o 20 proc. r/r od stycznia 2023 roku. Energia słoneczna przyczynia się do większości ogólnego wzrostu mocy (3 GW – 17 proc. wzrostu), zaś moc elektrowni wiatrowych odnotowała największy wzrost (2 GW – 29 proc. wzrostu) w omawianym czasie. Rozwój offshore wind odpowiada za 2 GW z 9 GW mocy operacyjnej elektrowni wiatrowych.

Wietnam regionalnym liderem OZE

Wietnam jest regionalnym liderem pod względem posiadanych mocy elektrowni słonecznych i wiatrowych, z ponad dwukrotnie większą (19 GW) niż w pozostałych krajach członkowskich ASEAN (9 GW).  Operacyjna moc elektrowni słonecznych i wiatrowych stanowi 25 proc. koszyka energetycznego Wietnamu, co stanowi niemal dwa i pół razy więcej w porównaniu do średniej wśród krajów ASEAN, która wynosi 9 proc.

Tajlandia i Filipiny mają po ponad 3 GW mocy zainstalowanej w energetyce słonecznej i wiatrowej, przy czym warto zauważyć, że kraje regionu dynamicznie inwestują w rozwój OZE, stąd też możliwa jest detronizacja wietnamskiego lidera.

Niewykorzystany potencjał zielonej energii w Azji Południowo-Wschodniej

Region Azji Południowo-Wschodniej może poszczycić się niemal pięciokrotnie większym potencjałem morskiej energetyki wiatrowej (124 GW) niż energetyki lądowej. Mimo robiących wrażenie potencjalnych możliwości inwestycyjnych, tylko niewielka część możliwych tej mocy jest obecnie w budowie (6 GW).

O potencjale regionu mówi również dyrektor generalny Aquila Clean Energy na region Azji i Pacyfiku, Alexander Lenz, który w wypowiedzi dla CNBC International TV twierdzi, że region ma „ogromny potencjał”:

Jak wynika z raportu GEM, brak postępów w rozpoczynaniu nowych projektów, w połączeniu z trudnym otoczeniem regulacyjnym dla odnawialnych źródeł energii oraz znaczną zależnością od paliw kopalnych stanowi barierę w transformacji energetycznej.

„Rozwój odnawialnych źródeł energii w całym regionie jest imponujący, ale można osiągnąć znacznie więcej. Ponieważ świat dąży obecnie do potrojenia mocy odnawialnych źródeł energii do 2030 roku, rządy muszą ułatwić wprowadzanie energii wiatrowej i słonecznej do sieci.  Przejście na odnawialne źródła energii z węgla i gazu pozwoli krajom zaoszczędzić czas i pieniądze na drodze do czystej energii w przyszłości” – komentuje raport Janna Smith z Global Energy Monitor.

Fot. Depositphotos