Green Hydrogen Organization (GH2) opublikowała Green Hydrogen Standard, pierwszą w historii globalną definicję zielonego wodoru, przeznaczoną do certyfikacji i oznaczania. Podczas użytkowania wszystkie rodzaje wodoru emitują tylko wodę, ale podczas produkcji mogą uwalniać różne ilości gazów cieplarnianych, dlatego należy wprowadzić rozróżnienie pomiędzy "kolorami" wodoru - zielonym, niebieskim, szarym i różowym.

Wodór staje się główną alternatywą w procesie przechodzenia z paliw kopalnych na czystą energię. Postrzega się go jako rozwiązanie pozwalające zastąpić ropę naftową i gaz ziemny w przemyśle ciężkim i transporcie.

Wodorowy greenwashing

Wodór jest jednak często wykorzystywany jako narzędzie przez nieuczciwych producentów energii. Producenci bazują z reguły na niewiedzy konsumentów – pozostawiając lukę w pełnym określeniu pochodzenia H2.

Głównym problemem jest to, że firmy produkujące paliwa kopalne chcą produkować pewien rodzaj wodoru - niebieski wodór, którego produkcja wcale nie jest taka ekologiczna.

Dyrektywa w sprawie odnawialnych źródeł energii zawiera pewne ogólne zasady, które mają zagwarantować, że ekologiczny wodór i paliwa elektryczne będą wytwarzane z użyciem energii pochodzącej z OZE. Przedstawiciele branży, którym zależy na jak najszybszym wprowadzeniu jak największej ilości wodoru, apelują o przyjęcie bardziej liberalnego podejścia, tzn. o nienakładanie zbyt wielu ograniczeń na tę rodzącą się branżę. Grozi to zniweczeniem korzyści klimatycznych wynikających z wykorzystania ekologicznego wodoru i paliw elektrycznych.

Według szwajcarskiej organizacji non-profit, każdy powinien wiedzieć, że zielony wodór oznacza wodór produkowany bez emisji gazów cieplarnianych. Jak twierdzą eksperci, jest to przeciwieństwo większości obecnie stosowanego wodoru, który jest produkowany z gazu ziemnego w procesach, które zazwyczaj powodują emisję ponad dziesięciu kilogramów CO2 na każdy kilogram wodoru.

Norma wymaga, aby projekty związane z zielonym wodorem funkcjonowały przy emisji mniejszej lub równej 1 kg CO2e na kg H2.

Po konsultacjach z przedstawicielami branży GH2 opracowała definicję, opublikowała ją w dokumencie Green Hydrogen Standard i przedstawiła podczas szczytu w Barcelonie.

Definicja jest następująca: zielony wodór to wodór produkowany w procesie elektrolizy wody z wykorzystaniem 100 proc. lub prawie 100 proc. energii odnawialnej, przy niemal zerowej emisji gazów cieplarnianych. Norma wymaga, aby projekty związane z zielonym wodorem funkcjonowały z emisją mniejszą lub równą 1 kg CO2e na kg H2, liczoną jako średnia z okresu 12 miesięcy.

Norma przewiduje również uwzględnienie m.in. aspektów środowiskowych, społecznych i ESG produkcji zielonego wodoru.

Bez energii z atomu

- Definicja energii odnawialnej stosowana przez GH2 opiera się na technologiach, które są głównymi kandydatami do zwiększenia produkcji zielonego wodoru: energia wodna, wiatrowa, słoneczna, geotermalna, pływy i inne źródła energii morskiej - oznajmił Malcolm Turnbull, przewodniczący organizacji.

Według niego są kraje, które uważają, że energia jądrowa może odegrać pewną rolę, ale ten rodzaj energii wiąże się z problemami dotyczącymi środowiska i bezpieczeństwa, których nie obejmuje niniejszy standard.

Akredytacja i certyfikaty pochodzenia GH2

Wodór pochodzący z energii jądrowej nazywany jest różowym wodorem. Najbardziej rozpowszechnione rodzaje wodoru to wodór niebieski, produkowany z gazu ziemnego, ale z przechowywaniem emisji CO2, oraz wodór szary, który również jest produkowany z metanu, ale bez przechowywania emisji.

GH2 zaprosiło producentów zielonego wodoru do poddania swoich projektów niezależnej akredytacji przez organ GH2, aby mogli używać oznaczenia "Zielony wodór GH2", co uprawnia ich do uzyskania świadectw pochodzenia GH2 i handlu nimi.

Źródło: GH2