Opublikowano pierwszy w historii wstępny raport dotyczący globalnego składowania dwutlenku węgla pod ziemią, oparty na danych z projektów wykorzystujących technologię CCS (Carbon Capture and Storage – wychwytywanie i składowanie węgla). Dokument udostępniony 17 listopada pokazuje, że ilość CO2 składowana pod ziemią, szybko rośnie.

Raport, zatytułowany London Register of Subsurface CO₂ Storage, został opracowany przez konsorcjum ekspertów pod przewodnictwem Imperial College London we współpracy z instytucjami takimi jak Stanford University, MIT, Global CCS Institute oraz IEAGHG. Jest to centralny rejestr corocznych ilości CO₂ magazynowanego w operacyjnych projektach na całym świecie, począwszy od 1996 roku.

Raport dostarcza pierwszy zweryfikowany bilans globalnego składowania CO₂, bazując na publicznie dostępnych danych z rządowych baz raportowania gazów cieplarnianych oraz ankietach przeprowadzonych wśród operatorów projektów. Analiza obejmuje okres od 1996 do 2024 roku i identyfikuje trzy fazy rozwoju technologii: pionierską (1996–2007), ekspansję w Ameryce Północnej (2008–2015) oraz globalne skalowanie (2016–2023). 

Łączna ilość zmagazynowanego CO₂ to ponad 383 miliony ton od 1996 roku, co odpowiada emisjom generowanym przez około 81 milionów samochodów osobowych podczas rocznej eksploatacji.

Rekordowy był rok 2023, gdy zmagazynowano 45,2 miliona ton CO₂ – był to wzrost o 8,4 miliona ton w porównaniu z rokiem poprzednim – przy średniorocznym tempie wzrostu na poziomie 9,2%. Większość projektów koncentruje się w Stanach Zjednoczonych (np. Seminole San Andres Unit), Chinach, Brazylii (Santos Basin Pre-Salt, 13 milionów ton w 2023), Australii i na Bliskim Wschodzie. 

Rośnie znaczenie offshore

W projektach CCS magazyny podwodne (offshore) są obecnie coraz bardziej popularne, choć większość istniejących projektów nadal stanowią lokalizacje lądowe. Jednak kluczowe projekty offshore już działają lub są w fazie rozwoju, zwłaszcza w rejonach bogatych w złoża naftowe, jak Morze Północne oraz inne morza z infrastrukturą naftową. Oczyszczone z ropy lub gazu formacje geologiczne na dnie mórz uchodzą dziś za najbardziej perspektywiczne miejsca składowania CO₂. 

Przykłady to chiński projekt CNOOC w obszarze Pearl River Mouth Basin, gdzie CO₂ jest magazynowane podwodnie, wykorzystując istniejącą infrastrukturę wydobywczą, oraz liczne duże projekty na Morzu Północnym, gdzie planowane jest składowaanie dziesiątków milionów ton CO2 w geologicznych formacjach pod dnem morza. Inny przykład to projekt Santos Basin Pre-Salt (Brazylia), gdzie w 2023 r. wtłoczono 13 mln ton CO₂ pod dno Atlantyku.

W Europie właśnie wsrażany jest inny, znaczący projekt, o nazwie Northern Lights. Jest to wspólne przedsięwzięcie koncernów Equinor, Shell i TotalEnergies (każdy z 33,3% udziałów), realizowane na norweskim szelfie kontynentalnym. Jest to pierwsza na świecie otwarta infrastruktura do transportu i składowania CO₂, skierowana do przemysłu europejskiego. Infrastruktura obejmuje terminal odbiorczy w Øygarden (koło Bergen), platformę offshore oraz podziemne formacje solankowe na głębokości ok. 2600 m pod dnem Morza Północnego. szacowana pojemność to 1,5 mln ton CO₂ rocznie. Pierwsze wstrzyknięcia CO₂ rozpoczęły się w sierpniu 2025 r., a gaz pochodził z zakładu cementowego Heidelberg Materials w Brevik i spalarni odpadów Hafslund Celsio w Oslo. 

W 2023 roku działało już ponad 700 projektów CCS na całym świecie, zarówno lądowych, jak i offshore, przy czym offshore rośnie w znaczeniu ze względu na dostępność infrastruktury i potencjał magazynowy. 

CCS ważny dla przemysłu

Pełny raport ma być dostępny w grudniu 2025 roku, ale wstępne dane podkreślają, że technologia jest już sprawdzona i skalowalna. CCS to proces, w którym CO₂ pochodzący z procesów przemysłowych (np. produkcji stali, cementu czy elektrowni) jest wychwytywany, transportowany i wstrzykiwany pod ziemię na głębokość co najmniej 1 km do geologicznych formacji, takich jak wyczerpane złoża ropy i gazu. Raport potwierdza bezpieczeństwo i skuteczność tej metody, podkreślając jej rolę w dekarbonizacji sektorów trudnych do szybkiej eliminacji C02. Według IPCC, CCS jest niezbędna do osiągnięcia net-zero emisji, a dane z rejestru pokazują, że w 2023 roku zmagazynowana ilość CO₂ była porównywalna z emisjami unikniętymi dzięki całej produkcji energii odnawialnej w Australii lub we Włoszech. 

Publikacja raportu zbiegła się ze szczytem COP30 i daje nadzieję na przyspieszenie wdrożeń CCS. Aby ograniczyć globalne ocieplenie do 1,5°C zgodnie z Porozumieniem Paryskim, technologia musi rosnąć do 1 miliarda ton CO₂ rocznie do 2050 roku. Dane z rejestru budują zaufanie wśród inwestorów i decydentów, pokazując rosnący zakres od pionierskich inicjatyw do globalnego boomu. 

Raport podkreśla, że CCS nie zastępuje redukcji emisji, ale uzupełnia je, umożliwiając osiągnięcie celów klimatycznych.