Podczas trzeciej edycji HYDROGENCONFERENCE.PL odbywającej się na Uniwersytecie Warszawskim zaprezentowano raport: analiza zapotrzebowania na wodór odnawialny RFNBO w Polsce do 2030 r.

Raport przygotowany przez zespół naukowców pod kierunkiem dra hab. Grzegorza Tchorka, profesora Instytutu Energetyki dotyczy sektora przemysłowego (przemysł chemiczny, rafineryjny, hutnictwo, ciepłownictwo i elektroenergetyka), transportowego (transport morski, lotniczy i lądowy).

Na podstawie przeprowadzonych analiz uwzględniających Dyrektywę RED III oraz rozporządzenia FuelEU Maritime, REFuelEU Aviation i AFiR dokonano szacowania popytu na wodór w poszczególnych sektorach w dwóch scenariuszach - bazowym (zakładającym użycie wodoru RFNBO w dotychczasowych sektorach) oraz rozszerzonym (zakładającym użycie wodoru RFNBO w dotychczasowych sektorach oraz nowych zastosowaniach-hutnictwo, ciepłownictwo, nowoczesna petrochemia).

W sektorze przemysłowym, gdzie w 2022 r. największym konsumentem wodoru był sektor rafineryjny oraz chemiczny (produkcja nawozów), popyt na wodór odnawialny może wynosić w 2030 r. odpowiednio ok 190 000 ton wodoru w scenariuszu bazowym oraz w scenariuszy rozszerzonym ok 211 000 ton.

W sektorze transportowym (transport kołowy i inne pojazdy), w scenariuszu bazowym popyt na wodór RFNBO w 2030 r. może wynosić ok 6 900 ton a w scenariuszu rozszerzonym ok 22 000 ton.

Łącznie popyt na wodór RFNBO w 2030 r. może wynosić w scenariuszu bazowym ok 223 000 ton wodoru oraz ok 245 000 ton wodoru w scenariuszu rozszerzonym.

Realizacja celów RED III w zakresie RFNBO spowoduje konieczność rozwoju około (w zależności od scenariusza) 11,6-12,8 GW fotowoltaiki lub 4,6 - 5,1 GW wiatru na lądzie lub 3,1-3,4 GW wiatru morskiego (prawdopodobny będzie mix tych źródeł).

Dla realizacji produkcji wymaganych wolumenów wodoru RFNBO w 2030 r. niezbędne będą inwestycje na poziomie 46,4 - 51,2 mld PLN w fotowoltaikę lub 32,2 - 35,7 mld PLN w wiatraki lądowe lub 37,2-40,8 mld PLN w wiatraki morskie (według cen z 2022 r.).

Do zasilenia instalacji produkcji wodoru RFNBO konieczne będzie zabezpieczenie 12,2-13,4 TWh energii elektrycznej tylko w 2030 r. (wartości te będą rosnąc od 2035 r. wraz z kolejnymi celami RFNBO).

Przy założeniu 10-letniego okresu wsparcia (2027-2037 r.) dla projektów realizujących cele RFNBO na 2030 r. wymagany poziom pomocy publicznej może wynieść 31- 34 mld PLN, a dla realizacji kolejnych celów RFNBO na 2035 r. i dalej wymagane będzie prawdopodobnie zabezpieczenie kolejnych środków budżetowych.

Luka finansowa w wysokości 31-34 mld PLN nie uwzględnia szeregu kluczowych inwestycji systemowych np. nakładów niezbędnych na sieci energetyczne (wodorowe, gazowe i elektroenergetyczne), infrastrukturę magazynową, rozbudowę oraz dostosowanie infrastruktury odbiorczej. Tym samym ostateczny poziom nakładów na rozwój gospodarki wodorowej w Polsce może być kilkukrotnie wyższy.

Dyrektywa RED III oraz rozporządzenia: 2a FuelEU Maritime, 2b. REFuelEU Aviation 2c. AFiR wyznaczają cele ilościowe w zakresie dekarbonizacji sektorów trudnych do elektryfikacji narzucając wykorzystania wodoru odnawialnego i paliw pochodnych (RFNBO Renewable fuels of non-biological origin (Według definicji RFNBO jedynymi źródłami energii, które mogą służyć do ich produkcji mogą być źródła „pochodzenia niebiologicznego”, czyli energia elektryczna pochodząca z wiatru, słońca i wody zasilająca instalację elektrolizy do produkcji wodoru.):·w sektorze przemysłowym udział RFNBO w wykorzystywanym wodorze na poziomie co najmniej 42%,w sektorze transportu udział RFNBO w końcowym zużyciu energii na poziomie 1%, w transporcie morskim udział RFNBO w końcowym zużyciu energii na poziomie 1,2%, w transporcie lotniczym udziału syntetycznych paliw lotniczych w końcowym zużyciu paliw na poziomie 0,7%.

Pełna wersja raportu dostępna jest na stronie HYDROGENCONFERENCE.PL

Źródło informacji: Klub Energetyny Niewiadomski