Zielony wodór stanowi jedno z wiodących paliw pojawiających się w dyskusji wokół zielonej energii. Mimo znacznych kosztów infrastruktury wodorowej, analitycy przewidują stabilny rozwój sektora wodorowego w perspektywie najbliższych lat.

Zdaniem raportu GIS „The future of global hydrogen”, obecne sieci gazociągów można w znacznej mierze wykorzystać do transportu wodoru. Wykorzystanie istniejących gazociągów może obniżyć koszty inwestycji o 50-80 proc. w porównaniu z budową nowych.

Przewiduje się, że do 2040 roku na kontynencie europejskim będzie około 40 tys. km rozbudowanej infrastruktury rurociągów wodorowych, łączących obszary produkcyjne z miejscami docelowymi eksportu.

Również Azja nie próżnuje w zakresie rozbudowy potencjału wodorowego.

Przyszłe prognozy Pekinu sugerują 5-proc. udział wodoru w całkowitym zużyciu energii do 2030 roku, który do 2050 roku wzrośnie do 10 proc. Przewiduje się, że do 2035 roku powstanie w Państwie Środka kompleksowy przemysł energii wodorowej.

PwC przeanalizował perspektywy rozwoju zielonego wodoru na całym świecie.

Z uzyskanych wyników wyłania się obraz stałego wzrostu zapotrzebowania na wodór do 2030 r., zaś uwarunkowań takiego stanu rzeczy jest kilka. Pierwszą z nich jest realizacja projektów infrastruktury wodorowej, jak również rozbudowa obecnie istniejącej, która zazwyczaj charakteryzuje się ograniczoną mocą elektrolizerów – zazwyczaj poniżej 50 MW. Po drugie, przewiduje się wzrost popytu na wodór od kolejnej dekady, co będzie wzmagać budowę rurociągów oraz terminali, co stanowi wyzwanie na wiele lat realizacji inwestycji.

Rozbudowa globalnej infrastruktury wodorowej jawi się jako kosztowne przedsięwzięcie. Zdaniem przywoływanego już wcześniej raportu GIS, modernizacja terminalu LNG do obsługi amoniaku wymaga inwestycji o 11-20 proc. wyższej niż budowa nowego, podczas gdy zbiornik do przechowywania wodoru może kosztować aż 50 proc. więcej niż jego odpowiednik na LNG.

Tomasz Burdzik

Fot. Depositphotos