Na koniec 2025 roku globalna zdolność regazyfikacyjna wyniosła 1 113,5 Mtpa na 50 rynkach, których gospodarki uzależnione są coraz bardziej od gazu transportowanego drogą morską. W 2026 r. import LNG przez niektóre kraje UE osiągnął rekordowy poziom w pierwszej połowie roku.

Niektóre kraje rozwijają zdolność przeładunkową terminali regazyfikacyjnych do reeksportu gazu. Taką funkcję przewiduje również Gaz System dla FSRU w Gdańsku. W ubiegłym roku inwestorzy zwiększyli o 62,9 Mtpa (mln ton rocznie) nowe zdolności przeładunkowe – informuje International Gas Union w najnowszym raporcie „IGU World LNG Report - 2026 Edition”.

Popyt udało się zwiększyć dzięki uruchomieniu ośmiu nowych lądowych terminali importowych, pięciu nowych FSRU oraz rozbudowie potencjału regazyfikacyjnego siedmiu działających instalacji importowych. Silny wzrost globalnych mocy regazyfikacji LNG utrzymywał się w 2025 r. W ubr. 20 oddanymi do użytku projektami na 13 rynkach. Oznacza to wzrost potencjału w porównaniu z 18 projektami uruchomionymi na siedmiu rynkach w 2024 r. Azja była liderem w zwiększaniu mocy w 2025 r. z 22,2 mln ton rocznie, następnie Afryka z 17,2 mln ton rocznie, Europa z 11,0 mln ton rocznie, Azja i Pacyfik z 6,6 mln ton rocznie, Bliski Wschód z 5,7 mln ton rocznie i Ameryka Łacińska z 0,2 mln ton rocznie.

Do największych projektów oddanych do użytku w 2025 roku należały trzy instalacje importowe wykorzystujące terminale FSRU. Wśród nich  jest Ain Sokhna (Sonkar) FSRU (Energos Power) i Ain Sokhna (Sumed) FSRU (Energos Eskimo) w Egipcie oraz Aqaba FSRU (Energos Force) w porcie Akaba Jordanii. Każdy z FSRU posiada zdolności regazyfikacyjne 5,7 Mtpa.

Gaz w Egipcie

Egipt mocno zabezpieczył się na wypadek perturbacji z dostawami gazu, które docierały rurociągiem z Izraela. Egipt dzierżawi jednostkę pływającą, magazynującą i regazyfikującą (FSRU) Energos Winter na pięć lat, która od sierpnia ubr. cumuje w Damietcie – informuje  Doaa Ashraf  z „Egypt Oil&Gas”. To część planu, który opracowało egipskie Ministerstwo Ropy Naftowej i Zasobów Mineralnych. 

Egipski plan modernizacji i zabezpieczenia dostaw gazu ma  zabezpieczyć popyt sektora elektroenergetycznego, przemysłowego i gospodarczego. Egipt podłączył do systemu gazociągów trzy jednostki regazyfikujące z nabrzeży SUMED i Sonker w porcie Ain Sokhna. Te jednostki posiadają łączną zdolność regazyfikacyjną 2 250 mln stóp sześciennych dziennie (mmscf/d) – podał do publicznej wiadomości Moataz Atef, Podsekretarz Ministra ds. Technicznych i Rzecznik Ministerstwa Ropy Naftowej i Zasobów Mineralnych, w wywiadzie dla kanału Al Arabiya News Channel. 

Poza tym Egipt zapewnił sobie dodatkowe źródło gazu ziemnego dzięki współpracy z Jordanią. Jordański port Akaba otrzyma jednostkę regazyfikacyjną Energos Force, która została podłączona do Gazociągu Arabskiego (AGP). To umożliwia dostawy gazu do krajów połączonych gazociągiem, takich jak Egipt, Jordania, Syria i Liban. Jednostka regazyfikacji ma przepustowość 750 mmcf/d.  Terminal w Jordanii  stanowi dodatkowe źródło zasilania gazem dla obu krajów.

Za inwestycją stoi BAM International z Niderlandów. Jest to spółka operacyjna Royal BAM Group działająca poza Europą. Wart 65 mln EUR projekt Nowego Terminalu Skroplonego Gazu Ziemnego (LNG) wykonano pod klucz w Akabie dla Aqaba Development Corporation (ADC).

Terminale LNG lekarstwem na kryzys

Okazuje się, że w czasie kryzysu w Zatoce Perskiej inwestycje w terminale gazowe okazały strzałem w dziesiątkę. Cięcia w dostawach gazu w Izraelu zmusiły Egipt do awaryjnego importu paliwa latem br. – informował Mahmoud Salem z Manassa.news. Dlatego egipskie Ministerstwo Ropy Naftowej i Zasobów Mineralnych podjęło decyzję o przyspieszeniu importu około 3 mln m3 skroplonego gazu ziemnego, co odpowiada 63 mld stóp sześciennych gazu.

 Import takiej ilości gazu udało się zorganizować w czerwcu br. Częściowo zrekompensował  nagłe zmniejszenie dostaw gazu z Izraela o około 250 mln stóp sześciennych dziennie (cf/d). Koszty uruchomienia nadzwyczajnych dostaw są niebotyczne. Gaz kupowany na wolnym rynku będzie kosztować około 1,1 mld dolarów, a obciążenie finansowe w całości pokryje Ministerstwo Ropy Naftowej – podaje Manassa.news. 

Import z rynku po cenach spot jest niezbędny „do utrzymania dostaw energii z egipskich elektrowni konwencjonalnych, ponieważ rosnące temperatury zwiększają krajowe zapotrzebowanie na klimatyzację” - wyjaśnia Mahmoud Salem.  Przyspieszone dostawy wyniosą  od 2 do 2,1 mld cf/d. Paliwo będzie odbierane przez cztery zbiorniki regazyfikacji, a następnie tłoczone do krajowej sieci energetycznej, która zasili elektrownie i ciężki, energochłonny przemysł, dodało źródło. 

Krajowa produkcja gazu ziemnego w Egipcie wynosi obecnie około 4 mld cf/d, podczas gdy dzienne zużycie przekracza 6,4 mld cf/d, co powoduje deficyt strukturalny w wysokości 2,4 mld cf/d, według urzędnika. Przewiduje się, że ta luka w podaży będzie się pogłębiać, ponieważ rekordowo wysokie temperatury latem nadal będą stymulować krajowe zużycie energii.

Chiny w czołówce, Afryka druga

W 2026 r. korzystano praktycznie już w pełnym wymiarze z instalacji  oddanych w ubr., kiedy na rynku potencjał importu LNG zwiększył się o 62,9 mln ton rocznie. Z tego, 42,6 mln ton rocznie pochodził z 13 nowych terminali, a 20,3 mln ton rocznie z siedmiu instalacji  rozbudowanych o nowe moce przeładunkowe. Egipt rozpoczął import LNG już w 2024 roku. Wtedy przyłączono do sieci krajowej FSRU Hoegh Galleon. 

Popyt na LNG w Azji zdominowany jest przez potrzeby gospodarki ChRL. Chiny miały największy udział w zwiększeniu potencjału importowego w 2025 roku. Nowe instalacje zwiększyły możliwości przeładunkowe operatorów azjatyckich w imporcie o 22,2 mln ton rocznie. Chiny łącznie dodały 15,1 mln ton rocznie zdolności regazyfikacyjnych.

To efekt tego, że Chiny oddały do ​​użytku pięć projektów.  Są to Zhoushan ENN LNG 3, który może przyjmować 5 Mtpa, Shanghai LNG 1 (3 Mtpa), Wenzhou Huagang LNG 1 (3 Mtpa), Yangjiang LNG (2,1 Mtpa) oraz terminal rzeczny Wuhu LNG (2 Mtpa). Indie zwiększyły swój potencjał importowy LNG o 7,1 Mtpa. W tym celu zbudowały nowy morski terminal regazyfikacyjny Chhara LNG (5 Mtpa) oraz Dabhol LNG (2,1 Mtpa).

Afryka była w 2025 r. drugim co do wielkości regionem pod względem przyrostu zdolności importowych LNG. Nowe instalacje morskie zwiększyły zdolności przeładunkowe o 17,2 Mtpa. Stało się tak, dzięki uruchomieniu dwóch nowych FSRU i rozbudowie terminalu Sumed w Egipcie. Dodatkowe zdolności przeładunkowe zapewnił FSRU w Senegalu.  

Europa zwiększyła potencjał importowy LNG o 11 Mtpa. W 2025 roku zrealizowano  trzy  rozbudowy istniejących terminali w Niemczech, Chorwacji i Polsce.  Nowy pływający terminal morski LNG zacumował we Włoszech. 

Włoski potencjał regazyfikacji LNG

Obecnie we Włoszech znajduje się pięć terminali regazyfikacyjnych o łącznej maksymalnej zdolności regazyfikacyjnej wynoszącej około 28 mld metrów sześciennych – informuje Snam, wiodący europejski operator infrastruktury gazowej. Jest to operator  działający w sektorze transportu, magazynowania i  regazyfikacji LNG, z siecią o długości około 38 tys. km we Włoszech i za granicą.

We Włoszech działa  zakład w Panigaglia, w prowincji La Spezia, który został zbudowany w latach 70. XX wieku. Maksymalna roczna produkcji wynosi 3,5 mld m3 gazu. Morski terminal u wybrzeży Porto Viro, w prowincji Rovigo, o maksymalnej rocznej produkcji 9,5 mld m3 gazu, jest obsługiwany przez Adriatic LNG. Terminal FSRU Toscana (9,5 mld m3/rok)  jest położony u wybrzeży między Livorno a Pizą. 

Terminal FSRU (Italis LNG - (9,5 mld m3/rok)   jest w porcie Piombino . W rejonie Rawenny działa FSRU (BW Singapore) o zdolności regazyfikacyjnej 5 mld m3/rok. Wartu zauważyć, że Włosi sami zarządzają swoimi terminalami. Snam, za pośrednictwem swojej spółki zależnej Snam LNG, bezpośrednio zarządza terminalami w Panigaglii, Piombino, Rawennie i Livorno oraz posiada udziały w terminalu w Porto Viro (30%), pełniąc tam rolę operacyjną.

Gazowa aberracja

Rosyjski LNG ratował  UE w I półroczu 2026 r. Rosnący potencjał regazyfikacyjny byłby w pełni niewykorzystany, gdyby nie rosyjskie dostawy.  Unijny import LNG osiągnął rekordowy poziom w pierwszej połowie 2026 r. To wyraźna aberracja między politycznymi deklaracjami a realiami ekonomicznymi. 

Profesor w Sciences Po Paris, Greg Molnár  z International Energy Agency (EIA) analizuje kluczowe czynniki stojące za tym wzrostem i ich potencjalny wpływ na  sytuację w drugiej połowy roku. Greg Molnar to główny autor kwartalnego raportu IEA dotyczącego rynku gazowego. Zauważa on, że mimo deklaracji, że  wycofywanie gazu z Rosji będzie  wprowadzane, to „import LNG do UE z rosyjskiej instalacji Jamał LNG osiągnął rekordowy poziom ponad 13 mld m³ w pierwszej połowie 2026 r.”

Rosyjski eksport LNG do Unii Europejskiej wzrósł o niesamowicie o 50% w pierwszej połowie 2026 r. w porównaniu z drugą połową 2025 r. Dostawy przez terminale europejskie  wzrosły o prawie 20% w skali roku. Łącznie rosyjski LNG stanowił 20% całkowitego importu LNG do UE w pierwszej połowie roku – podaje Molnar. 

Na pełnych obrotach pracowały morskie terminale LNG w trzech zachodnich krajach. „Belgia, Francja i Hiszpania odpowiadały za około 90% całkowitego importu rosyjskiego LNG do UE i przyczyniły się do 80% wzrostu rok do roku”. 

Molnar zauważa, że zadecydowało o tym kilka czynników, które mogły przyczynić się do tak silnego wzrostu importu:

(1) Europejscy odbiorcy starają się złagodzić niedobory w dostawach LNG z Bliskiego Wschodu; 

(2) Nabywcy z umowami LTC mogą korzystać z przysługujących im praw do elastyczności ilościowej i/lub pobierać część gazu uzupełniającego przed wejściem w życie całkowitego zakazu importu rosyjskiego LNG 1 stycznia 2027 r.; 

(3) Zakaz przeładunku rosyjskiego LNG wszedł w życie w marcu 2025 r. i może również przyczyniać się do pozostawania większej ilości rosyjskiego LNG w UE, ponieważ utrudnia i zwiększa koszty dotarcia do rynków azjatyckich;

(4) Północna Droga Morska jest żeglowna od lipca do połowy listopada, co ułatwia dotarcie do rynków europejskich w pierwszej połowie roku, podczas gdy rynki azjatyckie są zazwyczaj bardziej atrakcyjne w okresie letnim z punktu widzenia żeglugi.

Spokojny sen importerów LNG

Importerzy, którzy zainwestowali w terminale mogą spać spokojnie. Poten & Partners prognozują, że globalny eksport LNG wzrośnie z około 428 mln ton w 2026 r. do około 511 mln ton do 2028 r. – informują „LNG Market Outlook, June 2026”. Podaż jest napędzana za Atlantykiem. Tam rozkręcają się instalacje z rosnącą produkcją i ekspansją mocy produkcyjnych w USA i Kanadzie. Zakłada się również „odbudowę podaży na Bliskim Wschodzie”. Przewiduje się, że Afryka Zachodnia odnotuje wzrost eksportu LNG o około 6%, a Rosja o około 10% w tym samym okresie.

Strona rosyjska będzie musiała znaleźć nowe rynku zbytu po utracie odbiorców z UE. Trzeba przypomnieć, że zakaz importu krótkoterminowego i spot rosyjskiego LNG wszedł w życie 25 kwietnia, a całkowite wycofanie rosyjskiego LNG z sieci gazowych Unii Europejskiej ma nastąpić do 1 stycznia 2027 r. 

UE pozostaje wciąż największym nabywcą rosyjskiego LNG, odpowiadając za prawie połowę (49%) całkowitego importu LNG z Rosji, na kolejnych miejscach plasują się Chiny (23%) i Japonia (18%) podają analitycy CREA. 

Oczekuje się, że eksport Azji Południowo-Wschodniej spadnie ze 142,6 mln ton w 2026 r. do 133 mln ton do 2028 r., ponieważ Malezja i Indonezja zmagają się z rosnącym popytem krajowym i malejącymi rezerwami gazu ziemnego.

Fot. Depositphotos