Wciągu pierwszych 10 dni marca w LNG Canada przygotowano 6 transportów skroplonego gazu do Azji. Wcześniej była to miesięczna norma przeładunkowa. Tymczasem w Kanadzie powstają 2 kolejne, duże terminale przeładunkowe. 

W obliczu rosnącej niepewności na światowym rynku gazu ziemnego, spowodowanej konfliktem zbrojnym z udziałem Iranu, Kanada umacnia swoją rolę jako stabilnego dostawcy skroplonego gazu ziemnego (LNG). Od czerwca działa pierwszy duży terminal nad Pacyfikiem, LNG Canada. Między czerwcem a lutym wyekspediowano z niego pierwsze w historii ładunki LNG do Azji. W połowie lutego świętowano wyjście 50 gazowca z LNG. Tymczasem, od końca lutego przeładunki gwałtownie przyspieszyły. Wcześniejsza średnia, 5 ladunków miesięcznie, została "wyrobiona" od 1 do 10 marca. A w terminalu szykowany jest szósta dostawa do Azji.  

Ale na tym nie koniec kanadyjskich ambicji. Właśnie trwają zaawansowane prace nad dwoma nowymi projektami – Cedar LNG i Woodfibre LNG – które mają wejść do eksploatacji w najbliższych latach. 

Projekt Cedar LNG, zlokalizowany w Kitimat w Kolumbii Brytyjskiej, to pływający terminal LNG o planowanej pojemności 3 milionów ton rocznie. Jest to pierwszy na świecie projekt LNG w większości należący do rdzennych społeczności – Haisla Nation we współpracy z Pembina Pipeline Corporation. Ostateczna decyzja inwestycyjna (FID) została podjęta 25 czerwca 2024 r., a wczesne prace budowlane już trwają. Budowa obejmuje montaż jednostki w stoczni Samsung Heavy Industries w Korei Południowej oraz budowę rurociągu dostawczego. Terminal ma być uruchomiony pod koniec 2028 r., co pozwoli na eksport niskoemisyjnego LNG. Projekt ten nie tylko zapewni nowe miejsca pracy (ok. 300 w fazie budowy i 100 stałych), ale także wygeneruje znaczące korzyści ekonomiczne dla regionu, w tym 275 mln USD wkładu w PKB podczas budowy.

Z kolei Woodfibre LNG, położony niedaleko Squamish w Kolumbii Brytyjskiej, to terminal o pojemności 2,1 MTPA, należący do Woodfibre LNG Limited Partnership (70% Pacific Energy Corporation, 30% Enbridge). Budowa rozpoczęła się w 2023 r. i osiągnęła blisko 60% ukończenia na początku 2026 r. Kluczowe moduły, w tym do skraplania gazu, przybyły na miejsce w styczniu 2026 r., a kolejne są oczekiwane w najbliższych miesiącach. Terminal, zasilany odnawialną energią hydroelektryczną, ma być pierwszym na świecie obiektem LNG o zerowej emisji netto. Uruchomienie planowane jest na 2027 r., co pozwoli na eksport gazu na rynki azjatyckie, zastępując tam węgiel i LNG z Zatoki Perskiej. 

Rozwój infrastruktury następuje w czasie głębokiej niepewności na globalnym rynku gazu, wywołanej konfliktem zbrojnym z Iranem, który wybuchł pod koniec lutego 2026 r. Ataki irańskie uszkodziły instalacje naftowe i gazowe w Zatoce Perskiej, a blokada Cieśniny Ormuz wstrzymała eksport ok. 20% światowej ropy i gazu. Katar, dostawca 20% globalnego LNG, ogłosił stan "siły wyższej", wstrzymując produkcję po atakach dronowych, co może potrwać co najmniej miesiąc. 

W tym kontekście kanadyjskie projekty LNG, takie jak Cedar, Woodfibre i LNG Canada, stają się kluczowe dla dywersyfikacji dostaw, oferując niskoemisyjny gaz z bezpiecznych źródeł.

Kanada, jako nowy gracz na globalnym rynku LNG, może pomóc w stabilizacji globalnych łańcuchów dostaw, redukując zależność od niestabilnych regionów. Projekty te nie tylko wspierają lokalne gospodarki, tworząc tysiące miejsc pracy, ale także promują zrównoważony rozwój poprzez wykorzystanie energii odnawialnej. Same inwestycje poprawiają też sytuację Kanady. Do czerwca 2025 r. niemal całość gazu eksportowano rurociągami do USA, uzależniając się od jednego odbiorcy. Obecnie Kanada ma możliwość pełnej dywersyfikacji odbiorców gazu.