Emisje CO2 w sektorze metalurgicznym muszą spaść o 75 proc. w stosunku do obecnego poziomu, aby ograniczyć wzrost średniej globalnej temperatury na powierzchni Ziemi o 2 stopnie Celsjusza – przekonuje firma konsultingowa Wood Mackenzie.

To oznacza, że sektor metalurgiczny będzie musiał zmniejszyć emisje z obecnych 3 000 mln Mt CO2 w 2020 roku do zaledwie 780 Mt CO2 w 2050 roku.

- Jest to cel niezwykle trudny do osiągnięcia. Przemysł metalurgiczny będzie musiał znaleźć właściwą równowagę pomiędzy zarządzaniem rosnącym popytem a presją związaną z dekarbonizacją. Droga do zrównoważonego świata i do ograniczenia wzrostu temperatury o 2 stopnie Celsjusza jest wypełniona przeszkodami w porównaniu z naszym scenariuszem bazowym – powiedział Mihir Vora, analityk Wood Mackenzie.

Oczekuje się, że popyt na stal wzrośnie o 23 proc. do 2300 Mt w latach 2020-2050. Gospodarki rozwijające się, takie jak Indie, czy Azja Południowo-Wschodnia i Ameryka Południowa, będą napędzać popyt, podczas gdy w tym samym czasie Chiny i Europa ograniczą konsumpcję.

Produkcja stali odpowiada za  7 proc. emisji CO2

- Obecnie produkcja stali jest odpowiedzialna za 7 proc. globalnej emisji CO2. Przemysł musi nadać priorytet dekarbonizacji, jeśli świat ma osiągnąć cele Porozumienia Paryskiego – stwierdził Vora.

Wood Mackenzie nakreślił pięć głównych warunków, które musiałyby zostać osiągnięte, aby sektor stalowy wpisał się realizację celów Porozumienia Paryskiego. Obejmują one podwojenie wykorzystania złomu w produkcji stali (GOZ i recykling); potrojenie produkcji i wykorzystania żelaza bezpośrednio zredukowanego (DRI), zmniejszenie średniej globalnej intensywności emisji z elektrycznych pieców łukowych (EAF) o 70 proc., zmniejszenie intensywności emisji z wielkiego pieca - podstawowego pieca tlenowego (BF-BOF) o 30 proc. oraz wychwytywanie i składowanie 45 proc. pozostałych emisji dwutlenku węgla (około 500 Mt rocznie).

Według Wood Mackenzie realizacja wspomnianych założeń oznaczałoby zakłócenia na rynkach rudy żelaza i węgla koksowego. Byłoby to jednak korzystne dla wzrostu zapotrzebowania na wodór w produkcji stali, a także dla wychwytywania i składowania dwutlenku węgla (technologie CCS). Te dwa rozwiązania są postrzegane jako przyszłe technologie sektora energetycznego.