Na rynku widać gwałtowny wzrost zamówień na turbiny gazowe, pokazują to raporty firm takich jak Siemens Energy i Mitsubishi. Gaz może być czymś więcej niż paliwem przejściowym. Przykłady inwestycji w moce gazowe można mnożyć. 

Gazowa rewolucja w Polsce

PGE Energia Ciepła Oddział Elektrociepłownia w Bydgoszczy, będąca częścią Grupy PGE, uruchomiła właśnie nową jednostkę wytwórczą, zasilaną paliwem gazowym. Inwestycja składa się z pięciu agregatów kogeneracyjnych, opartych na silnikach gazowych, o łącznej mocy elektrycznej 52,7 MWe i termicznej 52,2 MWt, a także źródła rezerwowo-szczytowego o łącznej mocy ponad 70 MWt. Gaz ma być w PGE najważniejszym źródłem ciepła. W 2035 roku PGE planuje produkować energię cieplną w ponad 70 proc. z gazu, ok. 20 proc. z energii elektrycznej i w ok. 10 proc. ze źródeł odnawialnych i odpadów. Pozwoli to na obniżenie jednostkowej emisji CO2 do 155 kg/MWh, czyli o ponad 180 kg/MWh w porównaniu z rokiem 2024. 

PGE nie jest jedynym podmiotem, który stawia na gaz. Na światowych rynkach widać gigantyczne zainteresowanie turbinami gazowymi, zarówno w kontekście ciepła, jak tez produkcji energii elektrycznej. Według bazy danych Fundacji Instrat, w Polsce w budowie lub fazie planowania znajduje się 13 bloków gazowych. Największe takie projekty to m.in. inwestycje w Rybniku (PGE), Grudziądzu i Gdańsku (Energa). Jesienią 2024 r. uruchomiono bloki w Gryfinie. Tamtejsza elektrownia składa się z dwóch bloków gazowo-parowych nr 9 i 10 o mocy 683 MW brutto każdy. Jej sprawność jest o ponad 70 proc. wyższa w porównaniu do starych bloków węglowych. Dzięki możliwości szybkiego startu jednostki i możliwości elastycznej pracy będzie ona wspierać pozostałe źródła w sieci, w tym w szczególności te odnawialne. Szybkość startu ze stanu zimnego do minimum technicznego elektrowni wynosi 4 godz., a ze stanu gorącego do minimum technicznego 30 min.

Według aktualnych prognoz spółki GAZ-System, operatora systemu przesyłowego w Polsce maksymalne zapotrzebowanie na gaz w Polsce przypadnie na lata 2030-32, a później nieco spadnie, jednak utrzymując się na stałym, wysokim poziomie.

Opracowanie operatora jest dość precyzyjne, uwzględniające dwa warianty rozwoju rynku. Maksymalny punkt zapotrzebowania przypada około 2031 roku. Natomiast różnice między wariantami są znaczące, zwłaszcza jeśli chodzi o 2030-2035, zależne od tego, jak szybko zostaną wdrożone polityki klimatyczne, inwestycje w odnawialne źródła, efektywność energetyczną, zmiany w sektorze ciepłownictwa itp. Istotne jest też, iż prognoza dotyczy „usługi przesyłowej” – czyli ilości gazu, który musi zostać przetransportowany przez system przesyłowy – co obejmuje dystrybucję, przesył oraz ewentualnie tranzyt, a nie tylko zużycie końcowe.

Siemens gra w OZE i... gaz

Siemens Energy odnotował rekordowy portfel zamówień o wartości 131 miliardów euro w 2025 roku, co jest przypisywane rosnącemu zapotrzebowaniu na energię w związku z rozwojem sztucznej inteligencji i globalnymi wysiłkami na rzecz dekarbonizacji. W ciągu około dwóch lat zamówienia na turbiny gazowe, turbiny wiatrowe, elektrolizery oraz stacje przekształtnikowe wzrosły o ponad jedną trzecią.

Turbiny gazowe są przy tym konstruowane z myślą nie tylko o gazie ziemnym. Turbiny klasy HL (np. SGT5-9000HL, SGT6-9000HL) są przystosowane do spalania mieszanek gazu ziemnego z wodorem. Siemens Energy deklaruje, że mogą one pracować na mieszankach zawierających do 75% wodoru w zależności od konfiguracji, a w przyszłości (do 2030 roku) planowana jest zdolność do spalania 100% wodoru. Turbiny SGT-800 również dopuszczają spalanie wodoru, choć w mniejszym stopniu niż turbiny klasy HL. Mogą obsługiwać mieszanki z określonym udziałem wodoru (np. do 50%), w zależności od specyficznych wymagań projektu.

Mitsubishi Power Americas także potwierdza znaczący wzrost zamówień na turbiny gazowe. W latach 2023–2024 zamówienia w Ameryce Północnej i Południowej wzrosły pięciokrotnie. Gdyby producenci dysponowali większymi zdolnościami produkcyjnymi, wzrost mógłby być nawet siedmiokrotny. Czas oczekiwania na dostawę turbin wynosi minimum trzy lata i stale rośnie, a ceny urządzeń w ciągu ostatnich kilku lat wzrosły nawet trzykrotnie, częściowo z powodu ceł na stal i aluminium wprowadzonych przez administrację Trumpa. Obawy o trwałość tego trendu powodują, że producenci, w tym Mitsubishi, są ostrożni w zwiększaniu mocy produkcyjnych.

General Electric, Kawasaki Gas Turbine Europe GmbH, Rolls-Royce czy Caterpillar także wskazują na wzrost zamówień w tym segmencie rynku. 

Gwałtowny wzrost zamówień na turbiny gazowe jest napędzany przez rosnące zapotrzebowanie na stabilne źródła energii, szczególnie w kontekście rozwoju centrów danych i sztucznej inteligencji, które wymagają dużych ilości energii. Obecnie przeciętny czas oczekiwania na turbinę gazową wynosi ok. 3 lat.