Studium DNV  "Specification of a European Offshore Hydrogen Backbone", wykonane na zlecenie dwóch operatorów systemów przesyłowych GASCADE i Fluxys podkreśla znaczenie morskiej infrastruktury wodorowej na Morzu Bałtyckim i Północnym

Według przedsiębiorstw produkcja wodoru na morzu ma zasadnicze znaczenie dla zaspokojenia znacznego wzrostu oczekiwanego zapotrzebowania na wodór w Europie, a to właśnie on ma odegrać znaczącą rolę jako niskoemisyjny nośnik energii, nie tylko w celu dekarbonizacji sektorów trudnych do wyeliminowania, ale również w celu zwiększenia bezpieczeństwa dostaw energii w Europie.

Firmy zwróciły uwagę, że potencjalna produkcja energii z morskiej energii wiatrowej na Morzu Północnym i Morzu Bałtyckim jest ogromna i prawdopodobnie większa niż ta, którą może obsłużyć sam system elektroenergetyczny.

Firmy zaznaczają, że analiza DNV wykazała, iż produkcja wodoru na morzu jest tańsza niż produkcja wodoru na lądzie. A połączenie rurociągowe i wysokie współczynniki obciążenia czynią Morze Północne i Bałtyckie jednymi z najtańszych źródeł zielonego wodoru dla północno-zachodniej Europy.

- UE przewiduje, że zapotrzebowanie na neutralny dla klimatu wodór osiągnie 2 000 terawatogodzin (TWh) do 2050 roku, a DNV widzi potencjał produkcji 300 TWh/a wodoru przy użyciu energii elektrycznej z morskich farm wiatrowych na Morzu Północnym do 2050 roku. W znacznym stopniu przyczyniłoby się to do zmniejszenia zależności od importu energii. Ten pozytywny aspekt dla zwiększenia bezpieczeństwa dostaw trudno jest docenić wystarczająco wysoko po doświadczeniach z niedawnej przeszłości - powiedział  dyrektor zarządzający GASCADE Ulrich Benterbusch.

Biorąc pod uwagę niższe koszty przesyłu wodoru w porównaniu z energią elektryczną oraz możliwość agregowania z kilku farm wiatrowych, w raporcie oceniono, że morska produkcja wodoru jest atrakcyjną opcją dla MFW - z całą pewnością w odległości ponad 100 km od linii brzegowej.

Jeśli chodzi o infrastrukturę przesyłową, w badaniu nakreślono dwa różne obrazy w zależności od lokalizacji. W przypadku Morza Północnego -  duży obszar i potencjał produkcyjny spełniają kryterium 100 km, natomiast w regionie Morza Bałtyckiego mniej obszarów spełnia obecnie kryterium 100 km. Firmy zauważyły jednak, że jeśli Szwecja i Finlandia zdecydują się produkować wodór na dużą skalę i transportować go do ośrodków popytu w Europie Środkowej, to prawdopodobnie również tam połączony rurociąg będzie miał sens.

Rozkład przestrzenny potencjalnych miejsc produkcji wodoru na morzu pokazuje, że w grę wchodzą obszary morskie różnych krajów, co według Christopha von dem Bussche, dyrektora zarządzającego GASCADE, "sugeruje, że do rozwoju w pełni zidentyfikowanego potencjału produkcji wodoru niezbędna będzie międzynarodowa koordynacja".

Firmy wyjaśniły również, że równie istotne będzie znalezienie właściwej równowagi pomiędzy potencjalnym wykorzystaniem wiatru do produkcji energii elektrycznej a potencjalnym wytwarzaniem wodoru w poszczególnych krajach.

Aby jeszcze bardziej zoptymalizować łańcuch dostaw wodoru, w studium zaproponowano magazynowanie do 30 procent wyprodukowanego wodoru w kawernach solnych, aby skutecznie zwiększyć elastyczność systemu, a w celu wsparcia dyskusji politycznej, studium zawiera wstępny kosztorys.

Firmy zauważyły, że studium wzmacnia również ich przekonanie, że projekt AquaDuctus jest kluczową składową do osiągnięcia celów zielonej transformacji i spełnienia założeń dekarbonizacyjnych zawartych w pakiecie EU Green Deal i REPowerEU.

- Podmorski rurociąg AquaDuctus, określany jako infrastruktura o otwartym dostępie - dla wszystkich przyszłych operatorów farm wiatrowych wytwarzających wodór, znacząco przyczyni się do bezpieczeństwa dostaw poprzez dywersyfikację źródeł zaopatrzenia Europy w wodór - podkreślił Pascal De Buck, dyrektor generalny Fluxys.

Źródło: DNV