Ograniczenie emisji metanu przyhamuje zmiany klimatu, ale może również spowolnić odbudowę stratosferycznej warstwy ozonowej – informują naukowcy na łamach „Geophysical Research Letters”.

Jak wskazują badania naukowców University of Reading (Wielka Brytania), odbudowa warstwy ozonowej może zostać zahamowana, jeśli działaniom na rzecz ograniczenia emisji metanu nie będą towarzyszyć dalsze działania na rzecz ograniczenia emisji innych szkodliwych gazów.

Badanie wykazało, że ograniczenie emisji metanu zwiększa skuteczność dwóch innych grup gazów w niszczeniu ozonu. Wraz ze spadkiem poziomu metanu, gazy powstające podczas rozkładu podtlenku azotu oraz halowęglowodorów stają się bardziej aktywne chemicznie i szybciej niszczą warstwę ozonową. Im bardziej agresywna redukcja emisji metanu, tym wolniejsza jest odbudowa warstwy ozonowej.

„Wyniki nie sugerują, że redukcja emisji metanu jest błędem. Metan jest drugim co do znaczenia gazem cieplarnianym powstającym w wyniku działalności człowieka, po dwutlenku węgla, a jego redukcja pozostaje jednym z najszybszych sposobów na spowolnienie zmian klimatu, przynosząc korzyści również dla jakości powietrza” - powiedział dr James Weber z Wydziału Meteorologii University of Reading. - „Badania pokazują, że trwające działania na rzecz redukcji emisji halowęglowodorów i podtlenku azotu stają się jeszcze ważniejsze, jeśli ograniczona zostanie również emisja metanu. Bez tych dodatkowych redukcji korzyści z redukcji emisji metanu mogłyby wiązać się z niezamierzonymi kosztami dla warstwy ozonowej”.

Warstwa ozonowa znajduje się wysoko w atmosferze i regeneruje się od czasu, gdy społeczność międzynarodowa zgodziła się na stopniowe wycofywanie szkodliwych dla niej substancji chemicznych, głównie halowęglowodorów zwanych freonami, na mocy Protokołu montrealskiego ONZ z 1987 roku. Nowe badanie sugeruje, że do 2100 roku całkowita ilość ozonu w atmosferze może być o 2,4 proc niższa w scenariuszu z dużym ograniczeniem emisji metanu w porównaniu z scenariuszem bez tego ograniczenia.

W rezultacie obszar lądu narażony na najwyższe poziomy promieniowania ultrafioletowego, sklasyfikowany jako „ekstremalny” przez Światową Organizację Zdrowia (WHO), może być o 30–35 proc. większy do 2070 roku. Wysokie narażenie na promieniowanie UV jest powiązane z rakiem skóry i innymi problemami zdrowotnymi.

Naukowcy, w tym Weber i Maisie Wright, wykorzystali UK Earth System Model (UKESM), model komputerowy symulujący atmosferę, oceany i powierzchnię lądu, aby sprawdzić, co dzieje się z warstwą ozonową przy różnych poziomach redukcji emisji metanu. Zespół przetestował szereg scenariuszy realizowanych w ciągu tego stulecia, od realistycznych krótkoterminowych cięć po bardziej ekstremalne redukcje wykorzystane do zbadania wiarygodności ustaleń.

Paweł Wernicki (PAP)

pmw/ zan/

Fot. Depositphotos