W styczniu 2026 roku Japonia uruchomiła pierwszą komercyjną pływającą instalację offshore. Farma Goto (Goto Offshore Wind Farm), zlokalizowana u wybrzeży Nagasaki, osiągnęła pełną operacyjność komercyjną, generując 16,8 MW mocy z ośmiu turbin Hitachi o mocy 2,1 MW każda.

Projekt, realizowany przez konsorcjum pod przewodnictwem Toda Corporation, wykorzystuje innowacyjne hybrydowe stalowo-betonowe fundamenty typu SPAR – to światowa premiera tej technologii w skali komercyjnej. Farma jest pierwszym projektem certyfikowanym wg przepisów ustawy o wykorzystaniu obszarów morskich do OZE z 2019 r. i symbolizuje początek ekspansji pływającej energetyki wiatrowej w głębokich wodach, gdzie tradycyjne stałe fundamenty są niepraktyczne.

Chociaż Goto pozostaje jedynym uruchomionym komercyjnie projektem pływającym w styczniu 2026 r. w Japonii, globalny rynek dynamicznie się rozwija – liczne farmy tego typu są w fazie budowy, zaawansowanego planowania lub aplikacji o pozwolenia. W Wielkiej Brytanii MarramWind (3 GW) złożyło  wniosek o zgodę planistyczną, a Ossian (3,6 GW) jest w zaawansowanym stadium procedury administracyjnej. W Chinach pojawiają się prototypy i testy takich projektów. Norwegia kontynuuje rozwój projektu Hywind Tampen, a w regionie Morza Północnego trwają przygotowania do uzyskania nawet 100 GW z offshore, w tym floating. W Portugalii działa WindFloat Atlantic.

Technologia pływających turbin wiatrowych opiera się na platformach unoszących się na wodzie, zakotwiczonych do dna morskiego za pomocą lin. Główne typy to SPAR (głęboki cylinder z balastem, np. Hywind), semi-submersible (platforma z kolumnami dla równowagi, np. WindFloat) oraz Tension Leg Platform (TLP – napięte liny pionowe). Największym wyzwaniem pozostaje odporność na ekstremalne warunki – sztormy, tajfuny, fale i huragany. Turbiny projektowane są na wiatry do 180–250 km/h z mechanizmami bezpieczeństwa jak składanie łopat, ale głębokie wody zwiększają ryzyko uszkodzeń konstrukcji. 

Największym plusem jest dostęp do silniejszych i bardziej stabilnych wiatrów na akwenach o głębokich wodach, co podnosi czynnik wykorzystania mocy i produkcję energii. Floating odblokowuje ogromny potencjał (nawet 4200 GW globalnie) w regionach jak Japonia, Zachodnie Wybrzeże USA, Azja czy Europa, gdzie dno opada gwałtownie – minimalizuje wpływ wizualny i hałas na ląd, a także mniej ingeruje w dno morskie.

Farma Goto. Podstawowe dane techniczne:

Moc zainstalowana: 16,8 MW  

Liczba turbin: 8 × turbiny Hitachi o mocy 2,1 MW każda  

Średnica wirnika: 80 m  

Całkowita długość turbiny (od dna do czubka łopaty): 176,1 m  

Typ fundamentów: Hybrydowe SPAR (hybrid spar-type floater) – górna część stalowa, dolna betonowa (pierwsze komercyjne zastosowanie tej technologii na świecie)  

System kotwiczenia: Trójpunktowy (three-point mooring system)  

Lokalizacja: Morze u wybrzeży miasta Goto, prefektura Nagasaki (południowa Japonia), ok. 7–11 km od brzegu, w głębokich wodach (idealnych dla pływających konstrukcji)  

Operator: Goto Floating Wind Farm LLC (konsorcjum)