Płetwale błękitne, humbaki i płetwale karłowate w kanadyjskiej Zatoce Świętego Wawrzyńca dymanicznie zmieniają to, co jedzą i jak dzielą się pożywieniem, w miarę jak ocieplające się wody zmniejszają zasoby – wynika z nowych badań opublikowanych w tym tygodniu w czasopiśmie Frontiers in Marine Science.

Badanie, oparte na danych z niemal trzech dekad, wykazało, że wszystkie trzy gatunki wielorybów przeszły na diety oparte głównie na rybach, podczas gdy arktyczny kryl – niegdyś podstawa ich pożywienia – odgrywa coraz mniejszą rolę. Naukowcy twierdzą, że wieloryby wydają się bardziej starannie dzielić zasoby, aby uniknąć konkurencji między sobą w miarę kurczenia się zapasów pożywienia.

Wyraźna zmiana diety

Naukowcy z kanadyjskiego Maurice Lamontagne Institute przeanalizowali próbki skóry pobrané od ponad 1100 wielorybów w latach 1992-2019, badając stabilne izotopy azotu i węgla w celu określenia, czym żywiły się te zwierzęta. Próbki obejmują trzy okresy zmian środowiskowych – od chłodniejszych warunków w latach 90. XX wieku po cieplejsze wody i zmniejszony pokryw lodowy w ostatnich latach.

„Niedawny wzrost podziału zasobów między płetwale błękitne, humbaki i płetwale karłowate na badanym obszarze może odzwierciedlać zwiększony poziom konkurencji w odpowiedzi na ograniczoną dostępność zasobów" – powiedziała główna autorka badania Charlotte Tessier-Larivière.

Płetwale błękitne żywiły się głównie krylem w latach 90., ale w latach 2000. przeszły na ryby takie jak lodowiec, śledź i makrela, a następnie w latach 2010. na dobijaka i kryla północnego. Humbaki utrzymywały stałą dietę składającą się z kilku gatunków ryb przez cały okres badania, natomiast płetwale karłowate żywiły się głównie rybami pelagicznymi, ale z biegiem czasu coraz częściej spożywały kryla.

Współdziałanie zamiast konkurencji

Badanie wykazało, że pokrywanie się diet między gatunkami z czasem się zawęziło – wzorzec, który naukowcy wiążą z nasilającą się konkurencją. Płetwale karłowate dzieliły około 65% swojej niszy pokarmowej z innymi gatunkami w latach 2000., ale wskaźnik spadł do 47% w latach 2010. Płetwale zwyczajne wykazały podobne spadki, przy czym nakładanie się nisz z płetwalami karłowatymi spadło z 42% do 29% w tych samych okresach.

​„Jeśli zasoby stają się ograniczone, konkurencja ma tendencję do nasilania się, a osobniki i gatunki mogą próbować zmniejszyć konkurencję, na przykład poprzez urozmaicenie swojej diety lub specjalizację w polowaniu na różne ofiary" – wyjaśniła Tessier-Larivière.

​Pomimo tej presji, naukowcy nie znaleźli dowodów na wykluczanie konkurencyjne, gdzie jeden gatunek wypiera inny ze wspólnego siedliska. Zamiast tego wieloryby wydają się dostosowywać swoje zachowanie, aby współistnieć.

_{Fot: Depositphotos}