Chińscy naukowcy z Uniwersytetu Pekińskiego opracowali przy wykorzystaniu sztucznej inteligencji szczegółową mapę potencjału odnawialnych źródeł energii w Chinach, integrując dane satelitarne, modele klimatyczne oraz analizy przestrzenne zasobów wiatru, słońca i wody w skali całego kraju. Według agencji Xinhua stanowi to element szerszej strategii państwa polegającej na cyfryzacji planowania infrastruktury energetycznej oraz wykorzystaniu AI jako narzędzia optymalizacji systemu elektroenergetycznego.

Projekt ten ma na celu przede wszystkim precyzyjne określenie najbardziej efektywnych lokalizacji dla farm fotowoltaicznych i wiatrowych, identyfikację regionów o najwyższym potencjale produkcji energii odnawialnej oraz minimalizację strat przesyłowych poprzez lepsze dopasowanie produkcji energii do regionalnego zapotrzebowania, co wpisuje się w długoterminowy model przenoszenia produkcji energii z zachodnich, zasobnych w wiatr i słońce obszarów Chin do wschodnich centrów przemysłowych i konsumpcyjnych.

Równolegle badania te są elementem rozwijanej w Chinach koncepcji integracji sztucznej inteligencji z systemem energetycznym, w ramach której AI ma pełnić funkcję operacyjnego narzędzia zarządzania siecią elektroenergetyczną w czasie rzeczywistym, prognozowania produkcji OZE oraz bilansowania popytu i podaży energii, co wpisuje się w oficjalnie promowaną przez Pekin strategię „wzajemnego wzmacniania AI i energetyki”.

Istotnym aspektem projektu jest również jego powiązanie z dynamicznym rozwojem infrastruktury centrów danych, które w Chinach wymagają coraz większych ilości energii, a dzięki mapowaniu potencjału OZE możliwe ma być ich lokalizowanie w regionach o najniższych kosztach energii oraz najwyższym udziale źródeł odnawialnych, co z kolei ma ograniczać koszty operacyjne oraz zwiększać efektywność energetyczną systemów obliczeniowych.

Według analiz polityki energetycznej i publikacji branżowych rozwój tego typu narzędzi wpisuje się w szerszy trend budowy tzw. synergii między energią a mocą obliczeniową, w którym systemy energetyczne i infrastruktura cyfrowa są projektowane wspólnie jako jeden ekosystem technologiczny, a nie dwa oddzielne sektory gospodarki.

W efekcie projekt Uniwersytetu Pekińskiego należy postrzegać nie tylko jako narzędzie badawcze, ale jako element strategicznej transformacji chińskiego systemu energetycznego, w której sztuczna inteligencja staje się warstwą sterującą infrastrukturą krytyczną państwa, wspierając jednocześnie proces dekarbonizacji, poprawę efektywności inwestycji oraz budowę przewagi technologicznej w globalnym wyścigu o dominację w obszarze AI i energetyki.