Australia jest sztampowym przykładem ignorancji wpływu niebieskiego wodoru na środowisko w porównaniu z jego zieloną alternatywą, twierdzi nowe badanie.

W opracowaniu omówiono nową australijską strategię wodorową, w ramach której Australia będzie produkować błękitny wodór z gazu ziemnego z zastosowaniem technologii wychwytywania i magazynowania dwutlenku węgla (CCS), twierdząc, że nie rozróżnia ona szkodliwego wpływu, jaki błękitny wodór może mieć na planetę w porównaniu z zielonym wodorem.

Zielony wodór jest to wodór produkowany w procesie elektrolizy z wykorzystaniem energii odnawialnej na wszystkich etapach procesu.

Australian National University (ANU), które przeprowadził badanie, ostrzega, że używanie terminu "czysty wodór" w odniesieniu do obu procesów może prowadzić do zwiększenia emisji, ponieważ społeczeństwo staje się mniej świadome, że jeden z nich stanowi zagrożenie dla środowiska.

– Australijska strategia wodorowa nie wprowadza rozróżnienia między zielonym i niebieskim wodorem; to, co strategia omawia, to czysty wodór – wyjaśnia autor badania dr Thomas Longden.

Zielony, niebieski czy czysty?

Używając terminu "czysty" zarówno w odniesieniu do wodoru opartego na źródłach odnawialnych, jak i na gazie ziemnym, istnieje niebezpieczeństwo, że możemy stworzyć przemysł wodorowy, który w rzeczywistości prowadzi do wzrostu emisji.

W badaniu argumentuje się, że niebieski wodór prowadzi do większej ilości emisji niezorganizowanych, czyli takich, kiedy metan wycieka do środowiska jako produkt uboczny wydobycia gazu ziemnego.

Metan jest odpowiedzialny za około jedną trzecią globalnego ocieplenia spowodowanego działalnością człowieka, a ponad 80 krajów zgodziło się ostatnio na obniżenie poziomu emisji o 30 proc. na szczycie klimatycznym COP26, jednak Australia nie była jednym z nich.

– Niekontrolowane emisje są drugim co do wielkości źródłem zanieczyszczenia metanem, a wskaźniki rosną ze względu na ekspansję niekonwencjonalnego wydobycia gazu ziemnego, które wykorzystuje szczelinowanie – powiedziała dr Fiona Beck.

W badaniu argumentuje się, że chociaż CCS jest dobrym sposobem na usuwanie węgla z atmosfery, to wykorzystanie go do produkcji wodoru jest gorsze dla ilości emitowanego metanu – ponieważ do napędzania procesu potrzeba więcej gazu ziemnego.

– Rozwijanie nowego, wielkoskalowego, niskoemisyjnego przemysłu wodorowego opartego na gazie ziemnym podważa te wysiłki i ignoruje zagrożenia, jakie emisje niezorganizowane stanowią dla naszego środowiska – dodała Beck.

– Wysokie wskaźniki wychwytu powyżej 90 proc. są potrzebne, aby wodór oparty na gazie ziemnym można było uznać za niskoemisyjny –  podsumował dr Longden.