Ten dzień poświęcony był w dużej mierze dyskusjom o bardziej ogólnym, czasami makroekonomicznym charakterze. Osobne prezentacje dotyczyły m.in. udziału portów morskich w gospodarce wodorowej i projektów na poziomie unijnym mających wspierać tworzące się – lub już funkcjonujące – huby wodorowe. Trochę miejsca poświęcono przy tej okazji Portowi Gdynia – dr Beata Szymanowska, pełnomocnik zarządu spółki ds realizacji programu wodoru opowiedziała m.in. o przygotowaniach do transformacji energetycznej portu. Zaprezentowany został m.in. schemat transformacji paliwowo-energetycznej portu, dzielący działania na te związane z energetyką i na powiązane ze stworzeniem możliwości wykorzystania paliw alternatywnych. Jednocześnie, jak mówiła dr Szymanowska, konieczne są inwestycje w infrastrukturę, ale także suprastrukturę.

Ze strony przewoźnika o inicjatywach zmierzających do dekarbonizacji żeglugi mówił z kolei Martin Skov Rasmussen, reprezentujących Mærsk Mc-Kinney Møller Center for Zero Carbon Shipping. Opowiedział on o koncepcji zielonych korytarzy łączących porty morskie.

Uczestnicy podjęli także próbę odpowiedzi na bardzo ważne pytanie: czy polski przemysł jest gotowy na technologie wodorowe? Zastanawiali się nad tym reprezentanci kilku głównych polskich spółek, m.in. KGHM Polska Miedź, PKN Orlen i Grupy Azoty. Konkluzje były jednakże łatwe do przewidzenia: choć w technologiach wodorowych i wytwarzaniu zielonego wodoru nie tylko z OZE, ale również na inne sposoby, dostrzegany jest bardzo duży potencjał, polski przemysł będzie musiał sobie jednak poradzić z bardzo dużymi wyzwaniami, by móc go urzeczywistnić. Problemem są nie tylko finanse, ale również chaos regulacyjny i brak jasnej strategii działania na poziomie państwa. Rozmówcy zwracali także uwagę na to, że dla polskiego przemysłu sam wodór i jego wykorzystywanie nie są niczym nowym.

Kolejny panel miał za zadanie pokazać, że również na poziomie samorządów można już korzystać z oferty wodorowej dla transportu publicznego i gospodarki komunalnej. Więcej o wspomnianym wodorowym Neso Busie opowiedział Tomasz Jasłowski, dyrektor Departamentu Produkcji PAK-PCE Polski Autobus Wodorowy. Paneliści opowiedzieli także o podwoziach wodorowych w pojazdach komunalnych, takich jak śmieciarki, a także o tajnikach projektowaniu stacji tankowania wodorem.

Osobna dyskusja poświęcona była oprogramowaniu komputerowemu koniecznemu do obsługi inwestycji wodorowych. Jednym z kluczowych punktów programu była jednak rozmowa na temat tego, czy wodór może być remedium na problemy na rynkach gazu i paliw, niezwykle ważna z punktu widzenia sytuacji geopolitycznej. Nie zabrakło w jej trakcie również krótkiego podsumowania kilku punktów zwrotnych, ale także najważniejszych problemów rynku, jak choćby „czekania na dotacje”, o czym wspomniał Tomoho Umeda, założyciel spółki Hynfra. Paneliści mówili o tym, że choć polski przemysł ma potencjał, to podejście firm wskazuje na to, że po raz kolejny staniemy się klientem, nie producentem – wskazuje na to fakt braku finansowania, podczas gdy pieniądze na projekty wodorowe zostały zapisane w Krajowym Planie Odbudowy, zaś o inne środki trzeba konkurować z zagranicznymi przedsiębiorstwami, które mają więcej doświadczenia w obchodzeniu się z wodorem. Ważną uwagę zgłosił także dr Krzysztof Łokaj, dyrektor ds. Gospodarki Wodorowej Neo Energy Group, który zauważył, że polskie doświadczenia z wodorem to jego wykorzystanie przez specjalistów z doświadczeniem i wykształceniem w specjalistycznych laboratoriach, a zamierzamy tenże wodór udostępnić zwykłym użytkownikom choćby na stacjach tankowania pojazdów.

Ostatnim akcentem tegorocznego PCHET było podpisanie porozumienia o współpracy między Regionalną Izbą Gospodarczą Pomorza oraz Hydrogen Poland.

– Musimy budować świadomość nas wszystkich. Moment, w którym dwie takie organizacje zaczynają ze sobą współpracować jest najlepszym prognostykiem, że nam się uda – komentował Tomoho Umeda, reprezentujący Hydrogen Poland.