Berlińska urbanistka i architektka Regula Lüscher proponuje, aby w obliczu kryzysu mieszkaniowego w Szwajcarii mieszkańcy rozważyli rezygnację z prywatnych kuchni, salonów czy pokojów gościnnych na rzecz wspólnych przestrzeni (w tym kuchni i łazienek). Wywołała tym ożywioną dyskusję. 

W wywiadzie dla szwajcarskiego tabloidu "Blick" opublikowanym we wrześniu 2025 r., zapytała retorycznie: „Czy naprawdę każde mieszkanie musi mieć wszystko? Mieszkańcy mogliby dzielić pewne rzeczy”. 

Regula Lüscher podkreśliła, że sama mieszka w Berlinie w modelu współlokatorskim (WG – Wohngemeinschaft), dzieląc kuchnię, łazienkę i przestrzeń życiową z innymi, co ma być przykładem „pozytywnego” rozwiązania. Propozycja ta padła w kontekście szwajcarskiego kryzysu mieszkaniowego, spowodowanego m.in. napływem imigrantów (ok. 1,5 mln w ciągu 20 lat), ale Lüscher unika tematu regulacji imigracji, skupiając się na zmianach w stylu życia i regulacjach rynkowych.

Lüscher, jako praktyk, widzi w tym praktyczne rozwiązanie dla gęsto zaludnionych miast, gdzie przestrzeń jest deficytem. Krytycy (np. w prawicowych mediach jak "Weltwoche") zarzucają jej naiwność lub ideologiczny radykalizm, porównując do komunizmu, ale ona sama podkreśla, że to nie przymus, lecz zachęta do elastyczności. W Berlinie jako urzędniczka Senatu nadzorowała projekty z elementami współdzielenia (np. kooperacyjne osiedla jak Spreefeld).

Urbanistka podkreśla, że ludzie coraz częściej jedzą na mieście, pracują zdalnie lub dzielą przestrzeń. Pyta: „Czy potrzebujemy prywatnego salonu, jeśli spędzamy czas w kawiarniach lub biurach współdzielonych? Jednocześnie krytykuje „chciwych inwestorów” i słabą politykę gruntową (np. szwajcarska ustawa o planowaniu przestrzennym). Proponuje silniejszą interwencję państwa, by budować więcej tanich mieszkań i promować modele kooperacyjne, bez rozwiązywania kwestii imigracji.

Regula Lüscher jest dość znana w kręgach urbanistycznych i architektonicznych, zwłaszcza w Niemczech i Szwajcarii. Urodzona w 1961 r. w Zurychu, absolwentka ETH Zürich (architektura) w latach 2007–2021 była dyrektorką ds. budownictwa i sekretarzem stanu w Berlinie – najdłużej urzędująca osoba na tym stanowisku (14 lat). Nadzorowała duże projekty, jak rekonstrukcja Humboldt Forum, osiedla kooperacyjne (np. Spreefeld z 5000 tanimi mieszkaniami) czy powadziła konkursy na mieszkania dla uchodźców. 

Pomysł wzbudził szereg negatywnych komentarzy. Jeden z wpisów na X zawierał szydercze podsumowanie: Lüscher przedstawia plan: wspólny piec, wspólna patelnia, wspólna cierpliwość.