Występujące ostatnio sztormy i gwałtowne załamania pogody nie są obojętne dla orłowskiego klifu, jak plaży, która stopniowo zanika. 

W ramach trwającej debaty na temat przyszłości tej części gdyńskiego Orłowa, głos zabrali dyrektor Mariusz Sapota z Instytutu Oceanografii Uniwersytetu Gdańskiego w Gdyni, dyrektor Piotr Margoński z Morskiego Instytutu Rybackiego i Państwowego Instytutu Badawczego w Gdyni oraz dyrektor Jan Marcin Węsławski z Instytutu Oceanologii Polskiej Akademii Nauk w Sopocie. Wnioski zaprezentowano na stronie Morskiego Instytutu Rybackiego. 

W swoim uzasadnieniu w sprawie klifu w Gdyni-Orłowie i okolicznej plaży piszą:

"Orłowski klif jest jedną z krajobrazowych ikon polskiego wybrzeża i pewnie najczęściej fotografowanych morskim krajobrazem Trójmiasta. Od lat 1930-tych jest chroniony jako Rezerwat Przyrody, a od czasu wstąpienia Polski do UE jest częścią obszaru Natura 2000 (siedliskowego i ptasiego). U jego podnóża znajduje się inny chroniony prawem UE obiekt – kamienne rafy porośnięte bogatym zbiorowiskiem roślin i zwierząt morskich. Osuwający się gliniasty klif od zawsze budził kontrowersyjne opinie. Zdaniem wielu inżynierów, brzeg morski trzeba chronić betonową opaską – taką, jaką jest Bulwar w Gdyni. Inni uważają, że potrzebna jest seria podwodnych falochronów, które osłabią napływ fal na brzeg i ustabilizują erozję. Rekomendacja z 1993 r. wydana przez najważniejszą międzynarodową organizację zajmującą się środowiskiem Bałtyku (Helcom) mówi o ochronie naturalnych procesów brzegowych wszędzie tam, gdzie nie ma konieczności ochrony ważnych dóbr kultury lub infrastruktury".

Naukowe badania prowadzone przez wiele instytucji w tym obszarze mówią, że: